Maleńkie kolorowe ptaki zawisające w powietrzu to specjalność Ameryki Południowej. Jeśli ktoś w Polsce widział za oknem kolibra – to najprawdopodobniej zetknął się jedynie z ogromną ćmą z rodziny zawisaków. Ale kiedyś kolibry nie były na naszych ziemiach niczym nadzwyczajnym - twierdzą niemieccy paleontolodzy. W dzisiejszym “Science” opisują oni najstarsze znalezisko szczątków kolibra i jednocześnie pierwsze tego typu poza Ameryką. Gerald Mayr z muzeum we Frankfurcie znalazł na południu Niemiec czterocentymetrowy skamieniały szkielet maleńkiego ptaka sprzed 30 mln. lat. Nie ma wątpliwości, że jest on krewniakiem dzisiejszych kolibrów – budowa skrzydeł umożliwiała mu zawisanie w powietrzu, a długi dziób – spijanie nektaru z wąskich kielichów kwiatów.

To odkrycie może tłumaczyć, skąd na obszarach tzw. “Starego Świata” (Europy, Azji, Afryki i Australii), dziś pozbawionych kolibrów wzięły się kwiaty wręcz idealnie odpowiadające wymogom tych ptaków. Prawdopodobnie ewoluowały w obecności “prakolibrów”. Dlaczego jednak nie wymarły razem z nimi? Prawdopodobnie obowiązki zapylaczy wzięły na siebie owady wyposażone w szczególnie długie aparaty gębowe.