Mrówki hodują grzyby, odchwaszczając je i spryskując pestycydami, niektóre gatunki pasą też i ochraniają przed drapieżnikami stada mszyc. Niewiele osób podejrzewałoby o podobną "rolniczą" działalność samotne, nieruchawe ślimaki.

Nadmorskie ekosystemy są oparte głównie na martwej materii organicznej. Rozkładają ją m.in. grzyby, które są głównym źródłem pokarmu dla bezkręgowców. Do tej pory sądzono, że ilość grzybów zależy od dostępności martwej materii w środowisku. Teraz, dzięki badaniom Briana R. Sillimana i Stevena Y. Newella z Brown University okazało się, że niewielkie 2,5 centymetrowe ślimaki z gatunku Littoraria irrorata wcale nie mają zamiaru czekać, aż coś wpadnie im do pyska, tylko same zajęły się "uprawą" pożywienia.

Ślimaki zamieszkujące słone bagna ciągnące się na długości 2 tys. kilometrów wzdłuż południowych wybrzeży Stanów Zjednoczonych nadgryzają liście traw obficie porastających tereny, na których żyją. Jednak nie robią tego, aby się posilić - ślimaki karmione wyłącznie trawą zdumiewająco szybko marniały i traciły kondycję. Okazało się, że mięczaki przygotowują w ten sposób jedynie miejsce dla nowej kolonii grzybów z klasy workowców (Ascomycetes), które są ich największym przysmakiem. Dodatkowo, by wspomóc przyszłe plony, ślimaki zostawiają na uszkodzonych liściach swoje bogate w azot odchody, sadzą zarodniki i zostawiają strzępki grzybni.

Korzyść dla obu gatunków jest znacząca. Grzyby są co prawda zjadane przez mięczaki, ale w ilości absolutnie niezagrażającej rozwojowi ich gatunku. Naukowcy zastanawiają się, czy takie ogrodnicze zdolności mają także inne zwierzęta, np. morskie ślimaki żywiące się algami. To bardzo prawdopodobne, bo korzyść z posiadania przewidywalnego źródła pokarmu jest spora.