Monarchy, motyle z rodziny rusałkowatych są jednymi z nielicznych wędrownych owadów. Każdej jesieni olbrzymie stada monarchów wyruszają z terenów środkowej i wschodniej Ameryki Północnej na zimowanie w Meksyku. Każdy motyl żyje zaledwie cztery tygodnie, do celu długiej wędrówki docierają więc praprawnuki pierwszych podróżników. Ta właśnie, świadcząca o genetycznym, a nie wyuczonym mechanizmie wędrówki, skłoniła biologów z University of Massachusetts do baczniejszego przyjrzenia się ich zwyczajom. Już od jakiegoś czasu wiadomo, że podczas wędrówki motyle odnajdują właściwy kierunek uwzględniając położenie Słońca na niebie. Jak jednak wiadomo, położenie Słońca zmienia się w ciągu każdego dnia diametralnie. Aby wprowadzić właściwe poprawki, uwzględniające ten słoneczny ruch, motyle muszą dysponować jakąś formą oceny pory doby. Ich mechanizm nawigacyjny musi stanowić rodzaj połączenia kompasu z zegarem. Tego rodzaju zegar, zarządzający rytmami okołodobowymi wykryto już u wielu zwierząt. Zazwyczaj chód zegara regulują czułe na światło komórki, fotoreceptory. Jak się okazało, jeden z genów rządzący takim zegarem u zbadanych już zwierząt, per, pełni tę samą rolę w przypadku monarchów. Hodowla motyli w warunkach sztucznego, niezmiennego oświetlenia zaburzała działanie genu per, podobnie jak miało to miejsce u innych zwierząt. Jeżeli sztuczne oświetlenie okresowo wyłączano, gen per działał prawidłowo. Do poprawnej nawigacji motyli w terenie ważna była też jednak dobra zgodność sztucznego cyklu z cyklem naturalnym. Motyle hodowane w naśladującym światło słoneczne rytmie, w którym światło paliło się od 7 rano do 19, po wypuszczeniu na wolność kierowały się w stronę położonego na południu Meksyku. Motyle, których zegary oszukano, zapalając światło o 13 i gasząc o 1 w nocy próbowały jednak lecieć na na południowy wschód. Inną ciekawą obserwacją była niezależność działania "zegara" i "kompasu". Pierwszy potrzebował do działania światła widzialnego, kompas posługiwał się słonecznym ultrafioletem.