Do rodziny trojeściowatych (Asclepiadaceae) zalicza się wiele ciekawych egzotycznych roślin.

Botanicy wyróżniają ponad 100 gatunków trojeści (Asclepias). Są to byliny lub półkrzewy o częściowo zdrewniałych pędach. Większość pochodzi z obu Ameryk. Gatunki z Kanady i północnej części USA są zimotrwałe; ich bulwiaste korzenie mogą przetrwać nawet silne mrozy.

Trojeście mają lancetowate liście długości kilkunastu centymetrów. Ich kwiaty, zebrane w duże baldachy, są najczęściej czerwone lub pomarańczowe. Składają się z 5 płatków, które odchylają się do dołu, odsłaniając zrośnięte w rurkę pręciki i słupek. Kwiaty przyjemnie pachną i cieszą się ogromnym powodzeniem wśród owadów. Kwitnienie zwykle zaczyna się w czerwcu lub lipcu i trwa do sierpnia. Wszystkie trojeście wytwarzają sok mleczny, zawierający kauczuk. Dlatego ich najpospolitsze gatunki Amerykanie nazywają mlecznymi chwastami (milkweed).

Trojeść amerykańska (Asclepias syriaca, inaczej A. cornuti, na zdjęciu) to okazała roślina o drobnych (0,5 cm średnicy) bordowych kwiatach. Trojeść ta tworzy długie rozłogi, dzięki którym szybko się rozrasta. Jest mało wymagająca - rośnie na każdej glebie, zarówno wilgotnej, jak i suchej - i przetrzymuje mróz do -25^°C.

Trojeść amerykańską od dawna stosuje się w celach leczniczych (jej korzeń m.in. zawiera wincetoksynę, glikozyd nasercowy). Zapewne dlatego łacińska nazwa rodzaju, a także całej rodziny wywodzi się od Asklepiosa - greckiego boga sztuki lekarskiej. Jednak w dużych dawkach trojeść ta może być szkodliwa, więc zalicza się ją do roślin trujących. Dawniej pozyskiwano z niej kauczuk (jej sok zawiera około 10% tej substancji) oraz włókno do wyrobu sznurów i delikatnej przędzy, z której tkano materiał podobny do jedwabiu.

Niektóre źródła podają, że trojeść amerykańska znajduje zastosowanie również w kuchni. Z młodych pędów (długości 10-12 cm) można przyrządzać potrawę podobną do szparagów, a jasnozielone i miękkie owoce smażyć lub dodawać do zup jarzynowych. Nie rekomendujemy jej jednak ani jako warzywa (do spożycia nadaje się dopiero po dwukrotnym obgotowaniu i odlaniu wywarów), ani jako paszy dla zwierząt.

Trojeść amerykańską sprowadzono do Polski w XVIII wieku. Dobrze poczuła się w naszych warunkach i z czasem "wywędrowała za płoty". Niekiedy spotyka się ją w pobliżu ludzkich siedzib i w zaroślach, zwłaszcza na wschodzie Polski i Mazurach.