(Curculionidae, Coleoptera)

Chrząszcz, spotykany od maja do października, opada młode olsze,wierzby, topole i brzozy; najczęściej drzewa 2-4-letnie. Drąży w gładkiej korze młodych pędów dziury, przez które wygryza łyko (żer regeneracyjny). Zaniepokojony opada na ziemię i nieruchomieje, udając martwego.

Samica składa jaja na odziomkowych partiach pnia, do jamek wygryzionych pod gładką korą. Po 2-3 tygodniach wylęgają się larwy, które zimują pod korą, by następnej wiosny wznowić tam żer. Wgryzają się głębiej w drewno, gdzie drążą prosty, skierowany ku górze chodnik, biegnący środkiem pnia i dochodzący do 10 cm długości . Podczas żerowania larwa usuwa przez otwór wejściowy na zewnątrz żerowiska drobne trocinki. W końcu lipca następnego roku od złożenia jaj larwy przepoczwarczają się na końcu chodników larwalnych. Po następnych 2-3 tygodniach, tj. około połowy sierpnia, młode chrząszcze opuszczają zasiedloną strzałkę. Generacja dwuletnia.

Chrząszcze zimują zwykle w glebie pod ściółką, w pęknięciach kory i w innych podobnych miejscach. Żer chrząszczy jest zwykle niezbyt szkodliwy, gdyż drzewa regenerują się. Żer larw natomiast, zwłaszcza na 2-8-letnich olszach i wierzbach, prowadzi do ich zniszczenia. Na drzewkach zasiedlonych pojawiają się charakterystyczne rakowate zgrubienia; w tych miejscach drzewa mogą się przełamywać przy silniejszych podmuchach wiatru. Oznaką zasiedlenia drzewka są również trocinki wysypujące się z przysychających strzałek drzew z popękaną korą oraz więdnięcie i przysychanie pędów nad nimi.