(Scolytidae, Coleoptera)

Chrząszcze latają w marcu i kwietniu, podczas sprzyjającej pogody wczesnym latem również z generacji siostrzanej. Zasiedlają przeważnie drzewa iglaste, zwłaszcza obalone i niekorowane, czasami też okorowane. Często atakują osłabione, jeszcze stojące świerki i jodły oraz ich pniaki. Zapach żywicy ze świeżo korowanych lub mechanicznie uszkodzonych pni ułatwia im odszukanie drzew nadających się do zasiedlenia. Samice po kopulacji ze zwabionymi za pomocą feromonów płciowych samcami drążą krótki chodnik wejściowy, z którego wysypują się białe trocinki. Wydzielają wówczas inny feromon, informujący świeżo nalatujące chrząszcze, że drzewo zostaje zasiedlone. Od chodnika wejściowego odchodzą 1-4 chodniki lęgowe (macierzyste), biegnące wzdłuż słoi rocznych. U góry i u dołu chodników macierzystych samica wygryza tzw. nyże jajowe, w których pojedynczo składa jaja. Larwy drążą krótkie chodniki wzdłuż pnia, tworząc charakterystyczną "drabinkę" . Odżywiają się grzybnią grzyba symbiotycznego, którego zarodniki rozsiewa samica podczas wygryzania chodników. W miarę rozwoju grzybni chodniki czernieją. Przepoczwarczenie larw odbywa się w chodnikach. Młode chrząszcze opuszczają żerowisko chodnikami macierzystymi. Generacja roczna. Niekiedy występuje generacja siostrzana, mylnie uważana za drugą. Chrząszcze zimują w ściółce i w wierzchnich warstwach gleby niedaleko od zasiedlonych drzew.

Jest to jeden z najważniejszych szkodników technicznych, obniżający wartość pozyskanego surowca drzewnego. Atakuje materiał wilgotny, leżący w zacienionym miejscu, obumierające drzewa stojące, niedawno ścięte, świeże złomy i wywały oraz pniaki. Jeśli pozyskuje się drewno drzew iglastych, zwłaszcza świerka i jodły, podczas dwóch miesięcy, w których drwalnik zasiedla drewno, należy stosować odpowiednie zabiegi ochronne, ograniczające do minimum ryzyko obniżenia wartości surowca. W grubym drewnie uszkodzeniu podlegają zwykle tylko wierzchnie warstwy, zaś twardziel pozostaje nietknięta. Na leżących dłużycach obecność szkodnika zdradzają kupki białych trocinek na powierzchni kory.

Najlepiej pełnowartościowy surowiec wywozić z lasu jeszcze przed rozpoczęciem rójki lub przynajmniej składować go w miejscach przewiewnych i dobrze nasłonecznionych.

Dzięki stosowaniu pułapek feromonowych uzyskuje się dane na temat wielkości populacji szkodnika i intensywności lotu.