(Nematidae, Hymenoptera)

Błonkówka ta roi się przeważnie w maju, zasiedla świerki w wieku20-60 lat, niejednokrotnie również starsze. Często są to drzewa stojącew słońcu, dobrze osłonięte od wiatrów. Samice składają jaja na igłachkońcówek młodych pędów w szczytowych partiach koron, zwykle po jednym na igle, ukryte w torebkowatej szczelinie wyciętej na brzegu igły. Część złożonych jaj nie jest zapłodniona; z nich rozwijają się samce (partenogeneza). Kilka dni po złożeniu z jaj wylęgają się żyjące samotnie larwy. Niepokojone, unoszą i esowato wyginają tylną część odwłoka, wydzielając nieprzyjemny zapach. Ogryzają igły na młodych pędach majowych. W trakcie żerowania "kiwają" się przechylając głowę na boki. Uszkodzone igły przełamują się i czerwienieją, tak że wierzchołkowe partie zasiedlonych koron wyglądają jak uszkodzone przez mróz. Po okresie żerowania, trwającym ok. 3 tygodni, w końcu maja i na początku czerwca, larwy opuszczają się do gleby, gdzie na głębokości kilku centymetrów otaczają się oprzędem, w którym zimują. Przepoczwarczenie następuje wiosną, w kwietniu. Dwa tygodnie później owady doskonałe wylatują z oprzędu przez wycięty na wierzchu okrągły otwór. Generacjaroczna, lecz część larw w kokonach może przelegiwać kilka lat.

Żerujące larwy powodują wyraźne straty w przyroście (do 10 kubików z 1 ha rocznie), zaburzenia w budowie wierzchołków drzew i usychanie całych czubów. Duże nasilenie szkód obejmujących znaczną część korony może doprowadzać do uschnięcia całego drzewa. Szkodnik nekający.

Czynniki ograniczające: owady drapieżne (tęczniki, biedronki, pluskwiaki, mrówki, larwy sprężyków, biegacze), pająki, ryjówki, mykozy i bekteriozy.

Zwalczanie chemiczne insektycydami kontaktowymi i żołądkowymi.