(Pamphilidiae,Hymenoptera)

Owad ten roi się w maju i czerwcu; samce latają intensywnie w ciepłe, słoneczne dni, samice zaś niechętnie i sporadycznie, większość czasu spędzają na ziemi lub pełzają po drzewach. Zasiedla przede wszystkim drzewostany świerkowe (drzewa 60-120-letnie) rosnące w niewysokich górach na stokach południowych i zachodnich. Preferuje miejsca nasłonecznione, drzewa przerastające w drzewostanach. Jaja, podobnie jak osnuja gwiaździsta, składa do rynienkowatych nacięć w zeszłorocznych igłach i pokrywa kitem. Po następnych 2-3 tygodniach wylęgają się larwy, które żyją w rozwidleniach pędów we wspólnym oprzędzie, oklejonym odchodami i wylinkami, co z daleka czyni go widocznym. Każda z larw ma w nim swoją rurkę z przędzy. Larwy żerują między starszymi igłami 6-8 tygodni, zwykle zostawiając młode igły pędów majowych i rosnące na nich pączki. Większe i cięższe grudki odchodów nie pozostają uczepione oprzędów, lecz spadają na ziemię wraz z resztkami zgryzanych igieł, zdradzając obecność larw w koronach. W sierpniu larwy opuszczają się na powierzchnię gleby, gdzie następnie zagrzebują się na głębokość do 30 cm. Pod ziemią przebywają bez oprzędu, w owalnej, hakowato zagiętej jamce o gładkich ściankach. Mogą tak leżeć 2-3 lata, aż na przełomie jesieni i zimy wykształcą im się oczy imaginalne. Wtedy, na wiosnę następnego roku, przepoczwarczają się. Po okresie spoczynku poczwarki, trwającym zwykle 2-3 tygodnie, lęgną się owady doskonałe. Generacja dwuletnia do trzyletniej, ale może być również roczna lub czteroletnia.

Larwy żerując oszczędzają zwykle młode, tegoroczne pędy i pączki, toteż zaatakowane drzewa mają możliwość zregenerowania strat.

Czynniki ograniczające: muchówki, gąsieniczniki, bleskotki, wielbłądka, biedronki, mrówki, ptaki (zięba, szpak).

Zwalczanie insektycydami kontaktowymi.