(Pamphilidae, Hymenoptera)

W obrębie tego gatunku występują dwie formy: wcześniejsza (f. praecox) występująca na Śląsku i w Małopolsce, rojąca się już w kwietniu, i późniejsza (f. serotina), rojąca się w maju i czerwcu żyjąca na zachodzie kraju. Owad ten lata mało, zasiedla przede wszystkim drzei wostany sosnowe (drzewa 50-100-letnie), rosnące zwykle na słabszych siedliskach. Jaja składa na szczycie zeszłorocznych pędów. Samica najpierw nacina pokładełkiem tkankę igły, a następnie składa łódkowate jajo, wciskając je częściowo w rankę i pokrywając kitem. Po 2-3 tygodniach wylęgają się larwy, które żyją i żerują zwykle pojedynczo na pędach, otoczone luźnym, białym workowatym oprzędem rozciągniętym między igłami i oklejonym resztkami nie zgryzionych igieł. Oprzęd zwykle jest wolny od odchodów i obejmuje rurkowate schronienie larwy. Larwa ścina igły przy pochewce, wciąga je do oprzędu i tam zżera. Żer larw jest rozrzutny. Po trzech tygodniach żerowania, w sierpniu, larwy schodzą do gleby, gdzie zagrzebują się, w zależności od jej rodzaju, na głębokość 5-25 cm. Tak zwane eonimfy zalegają w glebie, często wspólnie, w wygniecionych jamkach bez osłony kokonu. Przelegują 1-2 lata. U larw, które mają się przepoczwarczyć na wiosnę, jesienią od września i w zimie wykształcają się tzw. oczy imaginalne (jest to tzw. pronimfa). Pronimfy przepoczwarczają się w kwietniu i maju. Okres spoczynku po czwarki trwa trzy tygodnie, po czym lęgnie się owad doskonały. Generacja roczna, dwu- lub trzyletnia (najczęściej dwu- i trzyletnia).

W razie masowego występowania tej osnui, związanego z powstawaniem gołożerów, zaatakowane części koron i całe sosny obsychają.

Gatunek jest bardzo odporny na działanie niskich temperatur.

Naturalnymi jego wrogami są: kruszynek, ptaki i ssaki owadożerne.

Stosuje się insektycydy kontaktowe.