(Diprionidae, Hymenoptera)

Ten szeroko rozprzestrzeniony owad żyje przeważnie na sośnie pospolitej, ale zasiedla również sosnę czarną i kosodrzewinę, sporadycznie też wejmutkę. Wykazuje skłonność do masowych pojawów. Wybiera drzewostany źle rosnące, na słabych glebach, lukowate i w wieku drągowiny, dobrze nasłonecznione. Szczególnie drzewa wolno stojące, na obrzeżach drzewostanów lub wyrastające ponad inne.

Roi się w miejscach dobrze nagrzanych w kwietniu i maju oraz ponownie w lipcu i sierpniu; w ostrzejszym klimacie tylko raz, w czerwcu i lipcu. Podczas rójki latają tylko samce, samice natomiast wolno chodzą po gałęziach. Samice wycinają ząbkowanym pokładełkiem na brzegach igieł rowek, do które go szeregiem składają jaja. Następnie pokrywają go piankowatą wydzieliną. Po 3-6 tygodniach wylęgają się larwy, żyjące później w dużych gromadach na gałęziach. Żerują one na zeszłorocznych igłach, jesienią również na tegorocznych. Starsze larwy, zgryzają również soczystą korę młodych pędów. Wylinki pozostawiają przyklejone naokoło igieł. Niepokojone larwy przybierają postawę obronną i gwałtownie unoszą tył i przód ciała, wydzielając przy tym z otworu gębowego kroplę cieczy barwy żywicy. Larwy żerujące wiosną przepoczwarczają się w lipcu, zwykle po trwającym najwyżej kilka dni okresie spoczynku. Ich kokony są umieszczone między igłami na zakończeniach zewnętrznych pędów lub zagrzebane w ściółce. Po 1-2 tygodniach imago opuszcza kokon przez wycięty z wierzchu okrągły otwór. Larwy żerujące jesienią (drugiej generacji) opuszczają się w październiku z koron do gleby lub pozostają wśród roślin runa, gdzie zimują otoczone kokonem. Przepoczwarczają się na wiosnę i wkrótce po tym wylatują owady doskonałe. Część zimujących larw tej generacji może przelegiwać kolejny rok lub dłużej. W cieplejszym klimacie generacja jest podwójna, w zimniejszym pojedyncza (roczna).

Gatunek ten wykazuje zmienność pod względem terminów rozwoju i czasu trwania poszczególnych stadiów rozwojowych. Wskutek tego jego pojawy również są zmienne, dodatkowo wspomagane liczebnie przez osobniki z przelegujących larw. Do pojawów masowych dochodzi najczęściej w słabo rosnących drzewostanach sosnowych. Występują wtedy żery prześwietlające i gołożery, zwłaszcza jeśli larwy żerują jesienią. Sosny, które po żerze zachowały pączki, mogą przetrzymać uszkodzenia i częściowo je zregenerować.

Czynniki ograniczające: pasożyty, drapieżne owady, ptaki, ssaki, dziki i mikroorganizmy.

Zwalczanie za pomocą oprysków insektycydami kontaktowymi lub żołądkowymi.

Podobne boreczniki: krzewian, podobny, jasnonogi, największy, czarny, towarzyski, kapryśny.