Okryte złą sławą mrówki ogniste, które od 1933 roku stopniowo opanowują coraz większe regiony Ameryki Północnej, mogą częściowo zawdzięczać swoje sukcesy kolonizatorów tarcznikom, niewielkim roślinożernym beznogim pluskwiakom z rodziny wełnowcowatych. Oba gatunki pochodzą z Ameryki Południowej i, jak wynika z pracy biologów z Texas A&M University, połączone są związkiem dającym korzyści obu stronom. Na czym polega symbioza? Stwierdzono, że w najbliższym otoczeniu gniazd mrówek ognistych ponad 70% biomasy stanowią tarczniki z gatunku Antonia graminis. Owady te znajdowane są w zbudowanych przez mrówki norkach. Naukowcy zaobserwowali również opiekę mrówek nad pluskwiakami. Istnieje możliwość, iż takie postępowanie przynosi obopólne korzyści. Jak wykazały badania, aż 35% dziennego zapotrzebowania energetycznego mrówek pokrywane jest przez wydzielaną przez A. graminis spadź. Zmniejsza to konieczność opuszczania bezpiecznego otoczenia gniazda, a hodowane tarczniki mogą być zatem źródłem pokarmu dla mrówek. Naukowcy podkreślają, że choć wiele gatunków rozprzestrzenia się dzięki "zawleczeniu" przez ludzi, jednak nie wiele z nich tak skutecznie, jak opisane owady, eliminuje naturalnych mieszkańców. Mrówki ogniste od wielu lat sprawiają w USA kłopoty: są agresywne, niszczą plony, wypierają inne owady, wywołują przerażenie wśród ludzi i drobnych ssaków. Tarczniki chętnie żywią się ważnymi dla rolnictwa i codziennego życia gatunkami roślin, między innymi trawami porastającymi pastwiska oraz trawniki i pola golfowe. Być może rozwiązanie zagadki niezwykłego sukcesu ekologicznego tych dwóch gatunków pomoże w ograniczeniu ich dalszej ekspansji.