Znane są właściwości odkażające ozonu, gaz ten stosuje się między innymi do dezynfekcji sal operacyjnych oraz wspomagania leczenia trudno gojących się ran. Prawdopodobnie już niedługo ozonowanie stanie się też jedną z metod ochrony zbóż przed zanieczyszczającymi je insektami.

Pomysł, że ozon może wywierać zabójcze działanie na owady powstał, gdy okazało się, że w szpitalach, w których stosowano ozon do dezynfekcji powietrza nie było karaluchów. Naukowcy rozpoczęli więc badania nad wpływem ozonu na zbożowe pasożyty. Szkody wyrządzone przez nie oznaczają straty sięgające od 5 do nawet 50% rocznych zbiorów (w zależności od kraju). Przy tym pasożyty nie tylko zjadają ziarna, pozostawiają również odchody. Znakomicie rozwijają się na nich grzyby, takie, jak Fusarium czy Aspergillus. Te z kolei produkują potencjalnie groźne, rakotwórcze dla człowieka substancje.

Większość z dotychczas stosowanych środków zwalczających zbożowe pasożyty, takich, jak bromek metylu, niszczących warstwę ozonu (sic!), zostanie wycofanych z użycia do 2005 roku. Tym samym idea zastąpienia ich neutralnym dla środowiska ozonem jest bardzo kusząca. Nie dziwi więc zapał, z jakim do badań przystąpił zespół naukowców z Purdue University.

Początek badań miał za zadanie odpowiedzieć na pytanie, w jaki sposób skierowany na zboże strumień ozonu unieszkodliwia pasożyty. Okazało się podczas pierwszego kontaktu przepływ gazu przez warstwę pszenicy czy kukurydzy jest zwolniony, a to dlatego, że jego cząstki reagują i wiążą się z powierzchnią zbiorów. W ten sposób ozon zostaje w pewnym sensie „zużyty”. I dopiero powtórne przejście gazu przez zboże powoduje unieszkodliwienie pasożytów, czyli pożądany efekt.

Czy jednak kontakt zboża z ozonem nie wpływa niekorzystnie na jego własności? Odpowiedź na to pytanie okazała się twierdząca. Liczne próby z ziarnami kukurydzy, pszenicy, soi, a nawet ryżu wykazały, że ich ozonowanie nie zmienia ani składu chemicznego, ani innych własności, niezwykle ważnych w praktyce, w czasie produkcji mąki, pieczenia, czy gotowania.