Wśród kręgowców drapieżnictwo w stosunku do owadów jest bardzo rozpowszechnione. Owady padają łupem wielu płazów, gadów, ptaków oraz ssaków.

Płazy
Polują na owady w różnych biotopach, o róznej porze doby. Ropuchy: szara (Bufo bufo, na zdjęciu), zielona (B. viridis) i paskówka (B. calamita) polują w nocy, na szkółkach, przestrzeniach śródleśnych, liniach oddziałowych. 75% ich pokarmu stanowią owady poruszające się po ziemi, w tym głownie biegaczowate; a na suchych siedliskach wzrasta w diecie udział owadów roślinożernych: larwy rolnic, ryjowce (zmienniki, sieciech niegłębek, choinek szary) oraz sprężyki. Huczek ziemny Palobates fuscus zjada ryjkowce, sprężyki, larwy muchówek i gąsienice. Żaba trawna Rana temporaria i moczarowa R. terrestris prowadzą dzienny tryb życia i zjadają wiele owadów latających: muchówek, błonkoskrzydłych i motyli.

Gady
Zjadają głównie na ciepłolubne owady zamieszkujące powierzchnie gleby. Szkodliwe gatunki mają znikomy udział w ich diecie.

Ptaki
Pożyteczna rola ptaków jest trudna do przecenienia, wynika z opanowania ptrzez nie wszystkich warstw lasu, nisz ekologicznych, dużego zagęszzczenia populacji pomimo terytorializmu, ogromnego zapotrzebowania na pokarm oraz aktywności (róznych gatunków) w czasie całego roku i ruchliwości.
Największe spustoszenie wśród owadów czynią sikory, muchołówki, szpaki, wikłacze, sowy i kukułki.




Sikorycharakteryzują się dużą aktywnością, dla wykarmienia jednego lęgu (9 piskląt) sikora zdobywa 775 g karmy. W jej składzie 80% stanowią szkodliwe gatunki.
Muchołówki chwytaja motyle i muchówki oraz mniejsze ilości błonkoskrzydłych, pająków i chrząszczy.
Szpaki, ponieważ skupia się w stada złożone z ponad 1000 sztuk w miejscach objetych gradacjami, np. brudnicy mniszki, stzrygoni choinówki, piedzika przedzimka, zwójki zieloneczki, etc. Stado złożone z kilkunastu - kilkudziesięciu osobników w ciągu miesiąca potrafi zniszczyć 100 tysięcy pędraków na obszarze 1 ha. Podobne znaczenie w lasach może odgrywać wróbel mazurek, sowy tępią nocne motyle, a kukułki liszek.

Ssaki




Żywiące się owadami ssaki należą głównie do dwóch rzędów: nietoperzy - Chiroptera oraz owadożernych - Insectivora (na zdjęciu: Nocek duży Myotis myotis).
Choć nietoperze mają stosunkowo mały potencjał rozrodczy, to odznaczają się wysoką efektywnością w łapaniu nocnych owadów. Wbrew panującemu przekonaniu nie łapią tylko owadów latającyc, ale również larwy i osobniki pozostające w spoczynku. Nietoperz jednorazowo zjada owady odpowiadające 1/3 ciężaru jego ciała. Ofiarami padają owady szkodliwe, natomiast -prowadzące zazwyczaj dzienny tryb życia - gatunki pożyteczne na ogół nie są atakowane. Nietoperze preferuja słabo zwarte, wysokie drzewostany pozbawione podszytu oraz podrostu. Drzewostany o takiej strukturze często stają się ogniskami gradacyjnymi pierwotnych szkodników sosny.

Owadożerne, podobnie jak nietoperze, to głównie zwierzęta nocne, żywiące się przede wszystkim bezkręgowcami. Należą tu:

• Jeż europejski Erinaceus europaeus
• Kret europejski Talpa europaea
• Ryjówkowate Soricidae (m.in. ryjówka aksamitna - na zdjęciu - i malutka - Sorex araneus, S. minutus)

Polujące o zmierzchu i w nocy jeże zjadają biegaczowate, żukowate, kózkowate, trzmiele i drutowce. Ocena działalności jeży nie jest jednoznaczna, ponieważ niszczą one duże ilości mrówek.

Kret w warunkach leśnych nie odgrywa istotnej roli, w jego karmie dominują koziułkowate, sprężyki, larwy biegaczy, kusakowatych oraz ryjkowce i pędraki.
Bardzo liczne w środowisku leśnym są ryjówki, charakteryzują sie dużą ilością spożywanego pokarmu, wysoką rozrodczością oraz nocnym trybem życia.

Ryjówka zjada w ciągu doby, tyle ile sama waży, a niejednokrotnie wielokrotnie więcej. Najczęściej zjada chrząszcze, muchówki oraz pająki. Mniejszą role w jej odżywianiu pełnią motyle, błonkoskrzydłe i gatunki z innych rzędów. W czasie gradacji jednak ptrzestawia się na pokarm występujący najobficiej. Dziennie ryjówka malutka jest w stanie zjeść 80 larw osnui, natomiast ryjówka aksamitna 150.

Spośród gryzoni wyłącznie mięsożerne są smużka - Sicista betulina oraz koszatka - Dryomys nitidula.

Większe znaczenie w tępieniu owadów maja jednak myszowate Muridae i nornikowate Microtidae, a to przede wszystkim ze wzgledu na liczebność. W diecie myszy lesnej - Apodemus flavicollis oraz nornicy rudej - Clethrionomys glareolus udzial pokarmu owadziego wiosna i latem osiąga 40%. W czasie masowych pojawów mogą sią one całkowicie przestawić na ten rodzaj pokarmu.

Dzik - Sus scrofa jako wszystkożerny również zjada bezkręgowce, jednak dominują one w jego diecie tylko wiosna i latem. niszczy od 30 do ponad 70% larw i poczwarek osnui gwaiździstej, stzrygoni choinówki i niewiele mniej poprocha cetyniaka, a w mniejszych ilościach barczatki sosnówki, boreczników zawodnicy świerkowej, pedraków. Syganlizuje obecność ognisk gradacyjnych, w czasie gradacji w żołądku jednego tylko dzika znaleziono ponad 4 kg larw osnui, czyli ponad 25 tysięcy sztuk.